عراق در پی ایفای نقش میانجی؛ بغداد پیشنهاد گفتوگو میان حکومت تهران و کشورهای خلیج را مطرح کرد
دولت عراق با ارائه ابتکاری تازه برای برگزاری نشست مشترک میان حکومت تهران و شش کشور عضو شورای همکاری خلیج، تلاش میکند نقش خود را از صحنه رقابتهای منطقهای به یک میانجی دیپلماتیک تغییر دهد.
فواد حسین، وزیر خارجه عراق، پیشنهاد کرده است نشستی با حضور عراق، حکومت تهران و کشورهای عضو شورای همکاری خلیج برگزار شود تا طرفها درباره امنیت منطقهای و همکاریهای اقتصادی گفتوگو کنند. به گزارش عربنیوز، حکومت تهران از این ابتکار استقبال کرده و آن را گامی در جهت ایجاد سازوکار امنیتی منطقهای بدون نقشآفرینی قدرتهای خارجی دانسته است.
این طرح در حالی مطرح میشود که دولت جدید عراق به نخستوزیری علی الزیدی در تلاش است روابط خود را با کشورهای عربی حوزه خلیج گسترش دهد، سرمایهگذاری خارجی جذب کند و جایگاه بغداد را بهعنوان یک بازیگر دیپلماتیک در منطقه تقویت کند. الزیدی همچنین در پی بازتعریف روابط با ایالات متحده است و اعلام کرده هدف او انتقال مناسبات بغداد و واشینگتن از همکاریهای امنیتی به همکاریهای اقتصادی و سرمایهگذاری است.
مهمترین مانع موفقیت این ابتکار، حضور گروههای مسلح فعال در خاک عراق است. به گفته آنها، کشورهای عضو شورای همکاری خلیج تا زمانی که بغداد نتواند فعالیت این گروهها و حملات فرامرزی را مهار کند، با تردید به ابتکارهای امنیتی عراق خواهند نگریست.
در ماههای گذشته، کشورهای حوزه خلیج از حملات موشکی و پهپادی منتسب به حکومت تهران و گروههای همپیمان آن ابراز نگرانی کردهاند. همچنین گزارشهایی درباره انجام برخی حملات از خاک عراق، نگرانیها نسبت به توانایی دولت بغداد در کنترل گروههای مسلح را افزایش داده است.
عراق پیشتر تجربه میزبانی گفتوگوهای میان حکومت تهران و عربستان سعودی را داشته، اما ایجاد یک چارچوب پایدار برای همکاریهای امنیتی منطقهای نیازمند اقداماتی فراتر از برگزاری نشستهای سیاسی است. مسائلی همچون کنترل گروههای مسلح، امنیت دریایی، فعالیتهای موشکی و پهپادی و ایجاد اعتماد میان طرفها، از مهمترین چالشهای پیش روی این ابتکار به شمار میرود.
موفقیت بغداد در ایفای نقش میانجی، بیش از هر چیز به توانایی دولت عراق در اعمال حاکمیت بر تمامی گروههای مسلح و جلوگیری از تبدیل شدن خاک این کشور به محل درگیریهای نیابتی وابسته خواهد بود. در غیر این صورت، نقش عراق ممکن است به میزبانی نشستهای دیپلماتیک محدود بماند و به میانجیگری مؤثر در بحرانهای منطقهای منجر نشود.
