حمله پهپاد انتحاری به مقرهای کومله در سلیمانیه عراق
در ادامه موج حملات هدفمند علیه نیروهای مخالف، مقرهای کومله زحمتکشان کردستان روز سهشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۵ هدف یک حمله پهپاد انتحاری قرار گرفت؛ حملهای که ابعاد آن فراتر از یک اقدام نظامی محدود ارزیابی میشود و نشانهای از تداوم راهبرد فشار و حذف مخالفان در خارج از مرزهای جغرافیای ایران است.
بر اساس گزارشهای میدانی، این حمله کمپ «سورداش» در استان سلیمانیه را هدف قرار داد. در نتیجه این عملیات، دستکم سه پیشمرگه زخمی شدند که وضعیت یکی از آنها بهشدت وخیم گزارش شد. ساعاتی بعد، منابع تأیید کردند که یکی از مجروحان به نام غزال مولان، ۱۹ ساله و اهل مهاباد، بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داده است. دو پیشمرگه دیگر تحت درمان قرار دارند و وضعیت عمومی آنها نسبتاً پایدار اعلام شده است.
این حمله در حالی صورت میگیرد که طی سالهای اخیر، استفاده از پهپادهای انتحاری و موشکهای نقطهزن به یکی از ابزارهای ثابت حکومت تهران برای هدف قرار دادن گروههای مخالف در خارج از مرزها تبدیل شده است. نکته قابلتوجه آن است که این روند حتی پس از دورههای کاهش تنش و اعلام آتشبسهای مقطعی نیز متوقف نشده و بهنظر میرسد بخشی از یک سیاست پایدار امنیتی باشد.
تحلیلگران معتقدند هدف اصلی این حملات، نهتنها تضعیف توان عملیاتی گروههای مخالف، بلکه ارسال پیام بازدارندگی به سایر نیروهای اپوزیسیون است؛ پیامی مبنی بر اینکه هیچ نقطهای—even در خارج از مرزها—برای مخالفان امن نخواهد بود.
حمله به عمق اقلیم کردستان عراق، بار دیگر مسئله نقض حاکمیت و امنیت این منطقه را بهمیان آورده است. تداوم چنین اقداماتی میتواند اقلیم را به صحنه درگیریهای نیابتی تبدیل کند و ثبات نسبی آن را با چالشهای جدی مواجه سازد.
از سوی دیگر، این حملات خطر کشیدهشدن تنشها به درون خاک عراق را افزایش داده و میتواند واکنشهای منطقهای و بینالمللی را در پی داشته باشد، بهویژه در شرایطی که امنیت مرزها و بازیگران غیردولتی بیش از پیش در کانون توجه قرار گرفتهاند.
پیشمرگان کومله، بهعنوان بخشی از نیروهای مسلح مخالف، در سالهای اخیر بارها هدف حملات مشابه قرار گرفتهاند. کشتهشدن غزال مولان، بهعنوان یک نیروی جوان، بار دیگر نشاندهنده هزینه انسانی بالای این تقابل است؛ تقابلی که اغلب در سایه سکوت یا واکنشهای محدود بینالمللی ادامه مییابد.
