اعدام عرفان شکورزاده دانشجوی نخبه دانشگاه علم و صنعت با پروندهسازی امنیت
اعدام عرفان شکورزاده، دانشجوی نخبه مهندسی هوافضا، بار دیگر موجی از واکنشها و انتقادها را نسبت به عملکرد دستگاه قضایی حکومت تهران برانگیخته است؛ اعدامی که منتقدان آن را نه اجرای عدالت، بلکه بخشی از روند «پروندهسازی امنیتی» و استفاده سیاسی از احکام اعدام میدانند.
رسانههای وابسته به حکومت، عرفان شکورزاده را به «جاسوسی» و «همکاری با نهادهای اطلاعاتی خارجی» متهم کردهاند، اما فعالان حقوق بشر و منتقدان میگویند روند رسیدگی به این پرونده فاقد شفافیت بوده و تمامی مراحل آن پشت درهای بسته انجام شده است.
در این پرونده نیز همان الگوی تکراری دیده میشود؛ بازداشت امنیتی، اعترافات تحت فشار، محدودیت دسترسی به وکیل مستقل و صدور حکم در دادگاههایی که نهادهای حقوق بشری از آنها با عنوان «بیدادگاه» یاد میکنند.
اعدام این دانشجوی جوان در شرایطی انجام شده که در سالهای اخیر، پروندههای امنیتی و اتهامهای مرتبط با «جاسوسی» به یکی از ابزارهای اصلی دستگاه امنیتی و قضایی حکومت تهران برای برخورد با منتقدان، فعالان و حتی نخبگان دانشگاهی تبدیل شده است.
حکومت تهران در دورههای بحرانی، بهویژه در زمان افزایش فشارهای داخلی و خارجی، تلاش میکند با نمایش قدرت و تشدید فضای امنیتی، جامعه را تحت کنترل نگه دارد. در این چارچوب، احکام سنگین و اعدامها نهفقط جنبه قضایی، بلکه کارکرد سیاسی و روانی نیز پیدا میکنند.
تکرار اعدامها و پروندهسازیهای امنیتی، نشانهای از بحران عمیق بیاعتمادی در ساختار قدرت است؛ ساختاری که بهجای پاسخگویی و شفافیت، از سرکوب و ایجاد فضای رعب استفاده میکند.
اعدام عرفان شکورزاده واکنشهای گستردهای در شبکههای اجتماعی به همراه داشته و بسیاری از کاربران، او را قربانی «ماشین سرکوب» حکومت تهران توصیف کردهاند؛ حکومتی که به باور منتقدان، از دانشگاه، نخبگان و صدای مستقل هراس دارد و تلاش میکند هرگونه اعتراض یا پرسشگری را با پروندههای امنیتی خاموش کند.
در همین حال، فعالان حقوق بشر خواستار بررسی مستقل این پرونده و توقف روند اعدامها در ایران شدهاند. آنها تأکید میکنند صدور و اجرای احکام مرگ در پروندههایی که روند دادرسی آنها غیرشفاف و امنیتی است، نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و حقوق بنیادین انسانها محسوب میشود.
