گزارش تکاندهنده لوموند: بیمارستانهای جغرافیای ایران به صحنه «کشتار جمعی» معترضان تبدیل شدند
روزنامه فرانسوی لوموند در گزارشی مفصل، از ابعاد کمسابقه سرکوب اعتراضهای سراسری در جغرافیای ایران پرده برداشته و با استناد به شهادت پزشکان و کارکنان درمانی، از تبدیل شدن بیمارستانها به مراکز رسیدگی به «تلفات انبوه» در جریان کشتار معترضان خبر داده است؛ روایتی که تصویری عریان از خشونت سازمانیافته حکومت تهران ارائه میدهد.
بر اساس این گزارش، پس از آغاز اعتراضهای گسترده از هشتم ژانویه و سرکوب خونین آن توسط نیروهای امنیتی، بیمارستانهای چندین شهر جغرافیای ایران با موجی از کشتهها و زخمیها مواجه شدند؛ زخمیهایی که به گفته پزشکان، اغلب با گلولههای جنگی و با هدف کشتن مورد اصابت قرار گرفته بودند.
یکی از پزشکان کشیک در شمال جغرافیای ایران که بهدلایل امنیتی نامش فاش نشده، در گفتوگو با لوموند میگوید: «شب هشتم ژانویه، زمین اورژانس از خون پوشیده شده بود. همه با چکمه راه میرفتیم.» او تأکید میکند که همان شب به کارکنان بیمارستان دستور داده شد تلفن همراه همراه نداشته باشند؛ اقدامی که بهنظر میرسد در راستای پنهانسازی ابعاد واقعی کشتار انجام شده است.
به گفته این پزشک، تنها در بیمارستان محل خدمتش هفت جسد ثبت شده و دهها مجروح با جراحات شدید پذیرش شدند؛ از نوجوان ۱۶ سالهای که گلوله کلیهاش را نابود کرده بود تا مجروحانی که قطع عضو برای نجات جانشان اجتنابناپذیر شده بود. او میگوید نیروهای امنیتی «برای کشتن شلیک میکردند؛ به سر، گردن و شکم».
لوموند با استناد به تماس این پزشک با دیگر مراکز درمانی گزارش میدهد که تنها در همان شب نخست، دستکم ۱۷ کشته در چند بیمارستان یک شهر ثبت شده است. حتی یک عضو بسیج که بهشدت مجروح شده بود، بهسرعت از بیمارستان عمومی خارج و به مرکز درمانی وابسته به سپاه پاسداران منتقل شد.
بهنوشته لوموند، موج جدید اعتراضها از اواخر دسامبر ۲۰۲۵ و در واکنش به فروپاشی اقتصادی و سقوط ارزش پول ملی آغاز شد، اما بهسرعت ماهیتی سیاسی به خود گرفت. هشتم ژانویه، با اوجگیری فراخوانها، اعتراضها به گستردهترین سطح خود رسید و با سرکوبی «خونین و بیسابقه» از سوی حکومت تهران مواجه شد.
از همان زمان، جغرافیای ایران در خاموشی گسترده اینترنتی فرو رفت و انتقال اطلاعات تنها از طریق استارلینک یا دسترسیهای محدود و پرخطر ممکن شد. با این حال، آمارهای گردآوریشده توسط نهادهای حقوق بشری نشاندهنده ابعاد فاجعه است.
بر اساس دادههای سازمان هرانا، تاکنون مرگ ۴۹۰۲ نفر تأیید شده و وضعیت بیش از ۹۳۸۷ نفر دیگر همچنان در دست بررسی است. محمود امیریمقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران در نروژ، اعلام کرده است که شمار واقعی کشتهشدگان «میتواند بهمراتب بیش از برآوردهای رسانهای باشد» و تأکید کرده که حکومت تهران یکی از بزرگترین کشتارهای معترضان در دوران معاصر را رقم زده است.
در همین حال، مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، نیز با استناد به اطلاعات پزشکان داخل جغرافیای ایران، از احتمال «۲۰ هزار کشته یا بیشتر» سخن گفته و خواستار تشکیل هیئتی مستقل برای بررسی احتمال «جنایت علیه بشریت» شده است.
در بخش دیگری از گزارش، یک جراح که پس از این وقایع جغرافیای ایران را ترک کرده، میگوید: «پس از انتقال اجساد به سردخانه، دستور داده شد همهچیز پاک شود؛ انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.» به گفته او، مأموران اطلاعاتی برای شناسایی مجروحان وارد بیمارستانها شدند و در مواردی اسناد پزشکی و تصاویر رادیولوژی ضبط شد.
این پزشک همچنین از مشاهده زخمهایی خبر داده که در اعتراضهای پیشین سابقه نداشتهاند؛ گلولههایی که از پشت زانو یا کف پا شلیک شده و نشان میدهد نیروهای امنیتی به معترضان در حال فرار تیراندازی کردهاند. او از استفاده از سلاحهای سنگین، از جمله تیربار دوشکا، علیه مردم غیرمسلح سخن میگوید.
پزشکان دیگری نیز در گفتوگو با لوموند تأیید کردهاند که تنها در چند بیمارستان تهران دهها کشته ثبت شده و آنچه رخ داد، به تعبیر یکی از آنان، «یک قتلعام واقعی» بوده است.
گزارش لوموند تصویری روشن از آنچه در پشت دیوارهای بیمارستانهای جغرافیای ایران رخ داده ارائه میدهد: سرکوبی هدفمند، کشتاری سازمانیافته و تلاش سیستماتیک حکومت تهران برای پنهانسازی ابعاد جنایتی که اکنون، با شهادت شاهدان عینی، بیش از پیش در سطح جهانی افشا میشود.
