اظهارات تازه نیکی هیلی، سفیر پیشین ایالات متحده در سازمان ملل، نشاندهنده تشدید گفتمان «بازدارندگی فعال» در برابر حکومت تهران است؛ گفتمانی که با تحرکات نظامی اخیر آمریکا در منطقه پیوند خورده و پیام روشنی درباره خطوط قرمز واشنگتن ارسال میکند. هیلی در گفتوگو با فاکسنیوز تأکید کرد که انتقال گسترده منابع نظامی بدون هدف نبوده و بهاحتمال زیاد برای حفاظت از نیروهای آمریکایی در پایگاههای منطقهای انجام شده است—نشانهای از ارزیابی تهدیدات جاری و ضرورت پیشدستی.
به باور هیلی، مسئله اصلی نه صرفاً پرونده هستهای، بلکه «خود رژیم» است. او تصریح کرد نباید به تهران فرصت داد دوباره قدرت بگیرد و اگر امکان برخورد مستقیم یا تضعیف بیشتر توان هستهای وجود داشته باشد، باید همین مسیر دنبال شود؛ مسیری که از نگاه او نیازمند هماهنگی نزدیک با اسرائیل است. این موضعگیری، بر پیوند امنیتی واشنگتن–تلآویو و نقش آن در معماری بازدارندگی منطقهای تأکید میکند.
هیلی همچنین نسبت به «بدترین سناریو» هشدار داد: خروج دونالد ترامپ از قدرت و بازگشت حکومت تهران به مسیر غنیسازی، سرکوب داخلی و حمایت از نیروهای نیابتی. او دو گزینه پیشِرو را ترسیم کرد: یا بازتولید رویکردی مشابه سیاستهای باراک اوباما—توافق هستهای تازه همراه با لغو تحریمها—یا اقدام قاطع برای حل ریشهای مسئله. هیلی صراحتاً گزینه دوم را «اقدام درست» دانست.
سخنان هیلی بازتابدهنده تغییر تمرکز از «مدیریت بحران» به «حل ریشهای» است؛ تغییری که با تقویت حضور نظامی، هماهنگی منطقهای و پرهیز از امتیازدهی زودهنگام معنا پیدا میکند. این رویکرد، در صورت پیگیری، میتواند هزینههای بازدارندگی را برای حکومت تهران افزایش دهد و همزمان فضای مانور دیپلماتیک مبتنی بر توافقهای موقت را محدود کند. در عین حال، پیام ضمنی آن به متحدان منطقهای روشن است: امنیت پایدار بدون مهار ساختاری رفتارهای تهران دستیافتنی نیست.
