محراب عبداللهزاده پس از ۴۳ ماه حبس در ارومیه با خطر اعدام و اعتراف اجباری به زورشکنجه
محراب عبداللهزاده، زندانی سیاسی محکوم به اعدام در زندان مرکزی ارومیه، در نامهای از داخل زندان نسبت به وضعیت خود و دیگر محکومان به اعدام هشدار داده و خواستار رساندن صدایش به افکار عمومی شده است؛ نامهای که بار دیگر موضوع شرایط زندانیان محکوم به اعدام در جغرافیای ایران را در کانون توجه قرار میدهد.
عبداللهزاده در این نامه نوشته است که در جریان اعتراضات سال ۱۴۰۱ در ارومیه و در ۲۵ سالگی توسط سپاه پاسداران بازداشت شده و از همان روزهای نخست تحت فشار و شکنجه قرار گرفته است. او تأکید کرده اعترافات اخذشده از وی «کذب» بوده و اتهامهای منتسبشده را بیاساس دانسته است.
این زندانی سیاسی با اشاره به گذشت ۴۲ ماه از صدور حکم اعدامش، از فشار روانی مستمر بر محکومان به اعدام سخن گفته و وضعیت خود را «مرگی مداوم» توصیف کرده است؛ وضعیتی که به گفته او هر شب با احتمال اجرای حکم همراه است. عبداللهزاده در نامه خود نوشته است که زندانی محکوم به اعدام هر لحظه با این هراس زندگی میکند که ممکن است برای اجرای حکم فراخوانده شود.
طرح این توصیف، بار دیگر توجهها را به پیامدهای روانی نگهداری طولانیمدت زندانیان در صف اعدام جلب کرده است؛ موضوعی که در گزارشهای پیشین نهادهای حقوق بشری نیز به عنوان نوعی فشار مضاعف و شکنجه روانی مطرح شده بود.
عبداللهزاده در بخش دیگری از نامه خود نسبت به آنچه «عادیسازی احکام اعدام» خوانده هشدار داده و از مردم خواسته است نسبت به سرنوشت محکومان بیتفاوت نباشند. او همچنین سازمانهای حقوق بشری را خطاب قرار داده و خواستار اقدام «عملی و مؤثر» برای جلوگیری از اجرای احکام اعدام شده است؛ اقدامی فراتر از صدور بیانیههای ابراز نگرانی.
پرونده عبداللهزاده در بستری گستردهتر قابل بررسی است؛ جایی که صدور و اجرای احکام اعدام در پروندههای مرتبط با اعتراضات سال ۱۴۰۱، واکنشهای داخلی و بینالمللی متعددی را در پی داشته است. فعالان حقوق بشر بارها نسبت به روند دادرسی، دسترسی محدود به وکیل مستقل و ادعای اخذ اعترافات تحت فشار انتقاد کردهاند؛ در مقابل، مقامهای قضایی ایران بر قانونی بودن روند رسیدگیها تأکید دارند.
انتشار این نامه در شرایطی صورت میگیرد که بحث درباره مجازات اعدام و پیامدهای انسانی، حقوقی و سیاسی آن همچنان یکی از موضوعات پرچالش در فضای عمومی ایران و عرصه بینالمللی است. نامه عبداللهزاده، صرفنظر از سرنوشت قضایی پرونده، بار دیگر توجهها را به وضعیت زندانیانی جلب میکند که سالها در انتظار اجرای حکم اعدام به سر میبرند.
