فشار خیابانی معترضان، سفارت حکومت تهران در لندن را به تعطیلی کشاند

گزارش‌ها از تخلیه سفارت حکومت تهران در لندن در پی اعتراض‌های گسترده مردمی حکایت دارد؛ اعتراض‌هایی که در حمایت از ملت معترض در جغرافیای ایران و در مقابل ساختمان این سفارتخانه برگزار شده و طی هفته‌های اخیر شدت گرفته است. این تجمعات اعتراضی که هم‌زمان در لندن و دیگر شهرهای اروپا شکل گرفته، به‌عنوان نشانه‌ای از تعمیق شکاف میان حکومت تهران و افکار عمومی ایرانیان در تبعید ارزیابی می‌شود.

بر اساس مشاهدات میدانی، اعتراضات مداوم در برابر سفارت حکومت تهران در لندن، از جمله پایین کشیدن پرچم حکومت در چند نوبت، فضای امنیتی این نمایندگی را به‌شدت متزلزل کرده است. تداوم این وضعیت، به گفته منابع مطلع، موجب شد که کارکنان و عوامل وابسته به حکومت تهران، امنیت لازم برای ادامه فعالیت عادی در سفارت را از دست بدهند و در نهایت، تصمیم به تعطیلی موقت و تخلیه ساختمان گرفته شود.

تحلیل‌گران معتقدند آنچه در لندن رخ داده، صرفاً یک رخداد امنیتی یا اعتراضی محدود نیست، بلکه بازتاب بحران مشروعیت حکومت تهران در سطح بین‌المللی است. معترضان تأکید دارند که مردم ایران این حکومت را به رسمیت نمی‌شناسند و سفارتخانه‌های آن را نه نمایندگی دیپلماتیک، بلکه «ابزار نفوذ و کنترل» می‌دانند؛ برداشتی که در شعارها و کنش‌های خیابانی معترضان به‌وضوح منعکس شده است.

در میان معترضان و فعالان سیاسی خارج از کشور، این دیدگاه به‌طور گسترده مطرح است که سفارتخانه‌های حکومت تهران در سال‌های اخیر، کارکردی فراتر از مأموریت‌های دیپلماتیک یافته و به کانون‌های فعالیت امنیتی و اطلاعاتی تبدیل شده‌اند. از این منظر، اعتراض به سفارت‌ها نه‌تنها اعتراض به یک ساختمان، بلکه مخالفت با ساختار و عملکردی است که آن را نماد سرکوب و مداخله می‌دانند.

احتمال تکرار سناریو در دیگر کشورها

فعالان سیاسی بر این باورند که تداوم اعتراضات سازمان‌یافته در برابر نمایندگی‌های حکومت تهران در اروپا و دیگر کشورها، می‌تواند به تعطیلی یا محدود شدن فعالیت سفارتخانه‌ها در نقاط مختلف جهان منجر شود. از نگاه آنان، فشار خیابانی و افکار عمومی، در کنار کاهش مشروعیت سیاسی، ابزارهایی هستند که حکومت تهران را ناچار به عقب‌نشینی تدریجی در عرصه دیپلماسی خارجی می‌کنند.

تخلیه سفارت حکومت تهران در لندن، صرف‌نظر از موقتی یا دائمی بودن آن، دارای پیامدهای نمادین مهمی است. این رخداد نشان می‌دهد که اعتراضات مردمی، حتی در خارج از مرزهای جغرافیای ایران، قادر است ساختارهای رسمی حکومت را با چالش مواجه کند و تصویر ثبات و کنترل آن را در عرصه بین‌المللی تضعیف سازد.