شلیک از فاصله یک متری به صورت یک کودک؛ جنایت عریان حکومت تهران در قروه کوردستان
براساس گزارشی از زمان قطعی نت در جغرافیای ایران، زخمیشدن طاهر ملکشاهی، کودک ۱۲ ساله اهل قروه، با شلیک مستقیم گلوله ساچمهای به صورت و چشم رخ داده است که تنها یک «حادثه» یا «خطای میدانی» نیست؛ این رویداد، نمونهای عینی از الگوی سازمانیافته خشونت حکومت تهران علیه غیرنظامیان و بهویژه کودکان در جریان خیزشهای مردمی است.
ویدیوی دلخراشی که به دست آواتودی رسیده، لحظهای از این جنایت را ثبت کرده است: دهها ساچمه که از فاصلهای حدود یک متر به صورت، چشم و دست یک کودک شلیک شدهاند. منبعی مطلع تأیید کرده است که این شلیک از فاصله بسیار نزدیک انجام شده؛ موضوعی که هرگونه ادعای «کنترل جمعیت» یا «اقدام بازدارنده» را بیاعتبار میکند و نشاندهنده قصد آگاهانه برای کور کردن یا حتی قتل یک کودک بیدفاع است.
در ادبیات حقوق بینالملل، استفاده از سلاح ساچمهای علیه کودکان، آن هم با هدفگیری صورت و چشم، مصداق آشکار «خشونت عمدی مرگبار» و «جنایت علیه غیرنظامیان» تلقی میشود. خطر نابینایی دائمی طاهر ملکشاهی، نه یک پیامد ناخواسته، بلکه نتیجه مستقیم نوع شلیک، فاصله تیراندازی و انتخاب نقطه هدف است؛ الگویی که پیشتر نیز در سرکوب اعتراضها در نقاط مختلف جغرافیای ایران بارها تکرار شده است.
قروه، بهعنوان بخشی از کوردستان، سالهاست که شاهد برخورد امنیتی و نظامی حکومت تهران با مطالبات مردمی است. در جریان خیزش ۱۸ دی، نیروهای وابسته به حکومت تهران بار دیگر نشان دادند که هیچ خط قرمزی—حتی جان و بینایی کودکان—برای حفظ قدرت وجود ندارد. شلیک از فاصله یک متری، بهویژه به ناحیه صورت، نهتنها نشانه خشونت افسارگسیخته، بلکه بیانگر نوعی «پیام سیاسی» است: ایجاد رعب از طریق هدف قرار دادن آسیبپذیرترین اقشار جامعه.
این جنایت در ادامه سلسلهای از موارد مستند شلیک به چشم معترضان، نوجوانان و حتی کودکان رخ داده است؛ الگویی که نشان میدهد کورسازی، بهعنوان ابزار سرکوب، به بخشی از راهبرد امنیتی حکومت تهران تبدیل شده است. در چنین چارچوبی، کودک زخمیشده نه یک قربانی منفرد، بلکه نماد نسلی است که حکومت تهران تلاش میکند با گلوله، ساچمه و وحشت، آیندهاش را نابود کند.
سکوت نهادهای رسمی، نبود هرگونه پاسخگویی و تداوم مصونیت عاملان این جنایات، مسئولیت مستقیم را متوجه رأس هرم قدرت در حکومت تهران میکند. زخمیشدن طاهر ملکشاهی، آزمونی دیگر برای جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری است: یا این جنایات بهعنوان «رویهای عادی» پذیرفته میشود، یا پروندهای تازه از جنایت علیه کودکان به فهرست سیاه حکومت تهران افزوده خواهد شد.
