سحرگاه مرگ در زندانها؛ دستکم ۱۹ زندانی در یک روز اعدام شدند
سحرگاه سهشنبه ۲۱ بهمنماه ۱۴۰۴، ماشین اعدام حکومت تهران بار دیگر بهطور همزمان در دهها زندان به حرکت درآمد؛ جایی که دستکم ۱۹ زندانی در زندانهای بیرجند، بم، خواف، ایلام، برازجان، یزد، اهواز، جیرفت، مهاباد، سبزوار، شیراز، ملایر، دامغان، چابهار، رشت، سیرجان و لاهیجان اعدام شدند؛ اعدامهایی که بدون اعلام رسمی و در سکوت کامل خبری اجرا شدهاند.
بر اساس این گزارش ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، این زندانیان پیشتر به اتهامهای مرتبط با قتل و جرائم مواد مخدر توسط محاکم کیفری به مجازات مرگ محکوم شده بودند. هویت دستکم ۱۷ نفر از اعدامشدگان احراز شده است که نامهایی چون غلام حسنی، فریبرز سلجوقی، ایوب صوفی، محمدکرم جعفری، سینا ملکی، افشین قنبری، جواد نجار، مراد جهرمی، تقی زالپور، رجبعلی آریا، پرویز پیروانی، امین ترکمان، مهرشاد علینیا، علی بازرگان، مجتبی بارانی، یدالله مختاری و محمود نیازی در میان آنها دیده میشود.
طبق این گزارش، غلام حسنی در زندان بیرجند، فریبرز سلجوقی در زندان بم، محمدکرم جعفری در ایلام، سینا ملکی در برازجان، جواد نجار در اهواز، مراد جهرمی در جیرفت، تقی زالپور در مهاباد، امین ترکمان در ملایر، مهرشاد علینیا در دامغان، علی بازرگان در چابهار، مجتبی بارانی در رشت، یدالله مختاری در سیرجان و محمود نیازی در لاهیجان اعدام شدند. این افراد همگی با اتهام قتل با حکم مرگ مواجه شده بودند.
همزمان، ایوب صوفی در زندان خواف، افشین قنبری در زندان یزد، رجبعلی آریا در سبزوار و پرویز پیروانی در شیراز، بههمراه دو زندانی دیگر در زندان یزد که هویت آنها هنوز احراز نشده، از بابت اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر اعدام شدند.
شایان ذکر است که تا لحظه تنظیم این گزارش، مسئولان زندانها و نهادهای متولی هیچگونه اطلاعرسانی رسمی درباره این اعدامها انجام ندادهاند؛ رویهای که به گفته فعالان حقوق بشر، با هدف کاهش حساسیت افکار عمومی و جلوگیری از واکنشهای داخلی و بینالمللی دنبال میشود. در بسیاری از این موارد، زندانیان حتی از حق ملاقات آخر با خانوادههای خود نیز محروم بودهاند.
این موج تازه اعدامها در حالی رخ میدهد که بنا بر گزارش سالانه مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، تنها در فاصله اول ژانویه ۲۰۲۵ تا اول ژانویه ۲۰۲۶، دستکم ۲۰۶۳ نفر در ایران اعدام شدهاند؛ آماری هولناک که نشاندهنده افزایش ۱۱۹ درصدی اجرای احکام اعدام نسبت به سال ۲۰۲۴ است.
کارشناسان حقوق بشر هشدار میدهند که تداوم این روند، اعدام را به ابزاری برای ایجاد رعب اجتماعی و مدیریت بحرانهای سیاسی و اقتصادی بدل کرده است؛ ابزاری که نهتنها عدالت را محقق نمیکند، بلکه چرخه خشونت، بیاعتمادی و نقض گسترده حقوق انسانی را عمیقتر میسازد.
