بازداشت رسول جلیزی، ماجد جلیزی و حسین حردانی فعالین عرب اهوازی
همزمان با اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴، موج تازهای از بازداشت فعالان عرب اهوازی توسط نیروهای امنیتی حکومت تهران آغاز شد؛ بازداشتهایی که بدون اعلام اتهام، بدون دسترسی به وکیل و در فضای کامل بیخبری خانوادهها انجام گرفته و نگرانیهای جدی حقوق بشری را برانگیخته است.
بر اساس گزارش فعالان حقوق بشر در اهواز، در جریان این بازداشتهای گسترده، دو برادر به نامهای رسول جلیزی (۳۰ ساله) و ماجد جلیزی (۳۸ ساله)، فرزندان کریم و از اهالی کوی علوی (حیالثوره) شهر اهواز، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. این دو شهروند عرب پیشتر نیز به دلیل مشارکت در فعالیتهای مدنی و جمعی، سابقه چندین بار بازداشت و تحمل حبس داشتهاند.
تا زمان تنظیم این گزارش، هیچگونه اطلاعی درباره اتهامات انتسابی، محل نگهداری و وضعیت حقوقی رسول و ماجد جلیزی منتشر نشده است؛ الگویی که بهگفته ناظران حقوق بشر، نشاندهنده نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و استفاده از بازداشت بهعنوان ابزار ارعاب است.
همزمان، در همین موج بازداشتها، حسین حردانی، ۳۰ ساله و متأهل، از دیگر اهالی کوی علوی (حیالثوره) اهواز نیز بازداشت شده است. او پیشتر بهدلیل فعالیت در کمیتههای امدادرسانی مردمی در جریان سیل بازداشت و دوران محکومیت خود را در زندان شیبان اهواز سپری کرده بود؛ سابقهای که بار دیگر نشان میدهد فعالیتهای اجتماعی و انسانی نیز در نگاه نهادهای امنیتی جرمانگاری میشود.
بازداشت این افراد در بستر اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، بخشی از راهبرد هدفمند حکومت تهران برای مهار اعتراضات مردمی در اهواز ارزیابی میشود. گزارشها حاکی از آن است که در این دوره، شمار قابل توجهی از شهروندان، بهویژه فعالان عرب اهوازی، در اهواز و دیگر شهرها بازداشت شدهاند؛ بازداشتهایی که اغلب بدون حکم قضایی، با یورش شبانه و همراه با فشارهای امنیتی صورت گرفته است.
آنچه در دیماه ۱۴۰۴ در اهواز رخ داد، تنها واکنشی مقطعی به اعتراضات نبود، بلکه ادامه سیاست سرکوب ساختاری علیه جامعه عرب اهوازی است؛ سیاستی که با بازداشتهای مکرر، بیخبری خانوادهها و پروندهسازی امنیتی، تلاش میکند صدای اعتراض را پیش از شکلگیری خاموش کند.
در شرایطی که مطالبات اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی مردم اهواز همچنان بیپاسخ مانده است، افزایش بازداشت فعالان عرب نه بحران را حل میکند و نه امنیت پایدار ایجاد خواهد کرد؛ بلکه شکاف بیاعتمادی میان مردم و حاکمیت را عمیقتر میسازد.
