دیدار شیخ طحنون بن زاید، نایب حاکم ابوظبی، با سفیر آمریکا در ترکیه 

دیدار شیخ طحنون بن زاید آل نهیان، نایب حاکم ابوظبی، با توم باراک،، سفیر ایالات متحده در ترکیه، در ظاهر نشستی دیپلماتیک برای بررسی روابط دوجانبه بود، اما در بطن خود حامل پیام‌هایی مهم درباره آرایش جدید ائتلاف‌ها در خاورمیانه است.

در این نشست، دو طرف بر گسترش همکاری‌های راهبردی میان امارات متحده عربی و ایالات متحده آمریکا تأکید کردند و درباره تحولات منطقه‌ای و راه‌های حمایت از ثبات و توسعه گفت‌وگو کردند؛ موضوعی که در شرایط افزایش تنش‌ها در خاورمیانه اهمیت دوچندان یافته است.

شیخ طحنون بن زاید طی سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در طراحی سیاست‌های امنیتی و اطلاعاتی امارات شناخته می‌شود. حضور او در چنین دیداری، آن هم با سفیر آمریکا در ترکیه، نشان می‌دهد که ابوظبی صرفاً به روابط اقتصادی با واشنگتن اکتفا نکرده و در پی تعمیق هماهنگی‌های امنیتی و ژئوپلیتیکی است.

در شرایطی که رقابت‌های منطقه‌ای، از پرونده‌های مربوط به ایران و اسرائیل گرفته تا تحولات سوریه و دریای سرخ، وارد مرحله‌ای پیچیده شده، امارات تلاش می‌کند جایگاه خود را به‌عنوان «میانجی فعال» و همزمان «شریک امنیتی قابل اتکا» برای آمریکا تثبیت کند.

ترکیه؛ حلقه واسط یا صحنه هماهنگی جدید؟

نکته قابل توجه، انجام این دیدار در چارچوب تعاملات مرتبط با ترکیه است. آنکارا طی سال‌های اخیر روابطی متوازن با بازیگران مختلف منطقه، از روسیه تا ناتو، برقرار کرده و به یک بازیگر کلیدی در معادلات خاورمیانه بدل شده است. دیدار طحنون با سفیر آمریکا در ترکیه می‌تواند نشانه‌ای از تلاش برای هم‌راستا کردن رویکردهای سه‌جانبه در برخی پرونده‌های حساس باشد.

این دیدار در زمانی انجام می‌شود که منطقه با افزایش نااطمینانی‌های امنیتی، تهدیدهای اقتصادی و تحولات پرشتاب ژئوپلیتیکی روبه‌رو است. ابوظبی در سال‌های اخیر کوشیده با تنوع‌بخشی به ائتلاف‌های خود—از عادی‌سازی روابط با اسرائیل تا گسترش همکاری با چین و حفظ پیوند عمیق با واشنگتن—سیاست «چندلایه‌سازی روابط خارجی» را دنبال کند.

گفت‌وگوهای انجام‌شده میان دو طرف درباره حمایت از ثبات و توسعه، نشان می‌دهد که امارات می‌خواهد در کنار نقش اقتصادی و سرمایه‌گذاری، به‌عنوان بازیگری اثرگذار در مدیریت بحران‌های منطقه‌ای نیز شناخته شود.

دیدار طحنون بن زاید با سفیر آمریکا در ترکیه را می‌توان بخشی از تلاش‌های مستمر برای بازتعریف و تقویت شراکت راهبردی ابوظبی–واشنگتن دانست؛ شراکتی که اکنون بیش از هر زمان دیگر با ملاحظات امنیتی و ژئوپلیتیکی گره خورده است. در فضای پرتنش خاورمیانه، چنین نشست‌هایی نه‌تنها بیانگر تداوم هماهنگی‌های دوجانبه، بلکه نشان‌دهنده شکل‌گیری لایه‌های جدیدی از همکاری منطقه‌ای است که می‌تواند بر معادلات آینده تأثیرگذار باشد.