وزیر خزانه داری آمریکا: مقامات ارشد حکومت تهران در حال خالیکردن خزانه پیش از سقوط هستند
اظهارات صریح اسکات بسنت، وزیر خزانهداری ایالات متحده در کمیته بانکداری سنای آمریکا، بار دیگر پرده از بحران عمیق اعتماد در درون ساختار قدرت حکومت تهران برداشت؛ بحرانی که اینبار نه در خیابانها، بلکه در فرار شتابزده سرمایه توسط سران حاکمیت خود را نشان میدهد.
بسنت با اشاره به دادههای در اختیار دولت آمریکا اعلام کرد که مقامهای ارشد حکومت تهران بهصورت «دیوانهوار» در حال انتقال سرمایههای خود به خارج از جغرافیای ایران هستند؛ روندی که به گفته او، نشانهای روشن از نزدیک شدن پایان رژیم فعلی است.
وزیر خزانهداری آمریکا این تحولات را در چارچوب سیاست «فشار حداکثری» واشنگتن علیه حکومت تهران تحلیل کرد و گفت اطلاعات موجود حاکی از خروج گسترده و سازمانیافته سرمایه توسط چهرههای کلیدی حاکمیت است؛ سرمایههایی که در سالهای گذشته از منابع عمومی و اقتصاد فرسوده کشور انباشته شدهاند.
بسنت برای توصیف این وضعیت، از تعبیری کمسابقه استفاده کرد و گفت:
«موشها در حال ترک کشتی هستند.»
تعبیری که بهگفته ناظران سیاسی، بازتابدهنده فروپاشی اعتماد درونی و احساس ناامنی در بالاترین سطوح قدرت در حکومت تهران است.
شایان ذکر است که فرار سرمایه توسط خودِ سران حاکمیت، از هر شاخص اقتصادی دیگری گویاتر است. این روند نهتنها بیانگر بیاعتمادی کامل مقامات به آینده جغرافیای ایران است، بلکه نشان میدهد حتی تصمیمگیران اصلی نیز دوام ساختار موجود را محتمل نمیدانند.
در حالی که شهروندان عادی با تورم، فقر، بیکاری و فروپاشی خدمات عمومی دستوپنجه نرم میکنند، خروج سرمایه توسط مقامهای ارشد، شکاف میان حاکمیت و جامعه را عمیقتر و عریانتر کرده است.
اظهارات بسنت را نمیتوان صرفاً یک هشدار اقتصادی دانست. به باور ناظران، فرار سرمایه نخبگان حاکم معمولاً در آستانه تحولات بزرگ سیاسی یا فروپاشی رژیمها رخ میدهد؛ پدیدهای که در نمونههای تاریخی متعدد تکرار شده است.
از این منظر، سخنان وزیر خزانهداری آمریکا حامل پیامی فراتر از بازارهای مالی است:
حکومت تهران، حتی در درون خود، به آیندهاش ایمان ندارد.
در شرایطی که حکومت تهران همچنان با سرکوب، احضار، بازداشت و خشونت خیابانی تلاش میکند اعتراضات مردمی را مهار کند، خروج شتابزده سرمایه توسط سران خود رژیم نشان میدهد که نشانههای فروپاشی، پیش از هر چیز، در درون ساختار قدرت نمایان شده است.
وقتی حاکمان، پیش از مردم، کشتی را ترک میکنند، پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا پایان نزدیک است یا نه؛
بلکه این است که این پایان چگونه و با چه هزینهای برای مردم جغرافیای ایران رقم خواهد خورد.
