اظهارات تازه نخستوزیر بریتانیا نشان میدهد که همراستایی سیاسی میان لندن و واشینگتن درباره پرونده هستهای حکومت تهران وارد مرحلهای آشکار و علنی شده است؛ مرحلهای که در آن، گزینههای سختگیرانهتر، از جمله اقدام نظامی، دیگر صرفاً در حد گمانهزنی باقی نماندهاند.
کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، روز پنجشنبه ۹ بهمنماه، در جریان سفر خود به چین اعلام کرد که بریتانیا و متحدانش، از جمله ایالات متحده و دولت دونالد ترامپ، در یک موضوع اتفاقنظر کامل دارند: اطمینان از اینکه حکومت تهران هرگز به سلاح هستهای دست پیدا نکند. او این هدف را «اولویت شماره یک» غرب توصیف کرد.
استارمر تأکید کرد که جلوگیری از پیشرفت برنامه هستهای حکومت تهران، محور اصلی همکاریهای لندن با متحدانش است و افزود که این تمرکز، نهتنها موضع شخصی او، بلکه اجماع کامل میان کشورهای غربی محسوب میشود. او در پاسخ به پرسشی درباره درستی اقدامات ترامپ در قبال جغرافیای ایران نیز گفت که «همه ما روی همین هدف کار میکنیم».
این مواضع در شرایطی بیان میشود که همزمان، گزارشهای رسانهای معتبر از بررسی جدی گزینههای نظامی آمریکا علیه حکومت تهران خبر میدهند. شبکه سیانان اعلام کرده است که پس از ناکامی گفتوگوهای مقدماتی میان واشینگتن و تهران درباره محدودسازی برنامههای هستهای و موشکی، دولت ترامپ در حال بررسی سناریوی یک حمله گسترده و جدید است.
در همین چارچوب، خبرگزاری رویترز نیز به نقل از منابع متعدد گزارش داده که گزینههای مورد بررسی در کاخ سفید میتواند شامل حملات هدفمند علیه نیروهای امنیتی و رهبران حکومت تهران باشد؛ اقدامی که هدف آن، به گفته این منابع، ایجاد شرایط «تغییر رژیم» و الهامبخشی به معترضان در داخل جغرافیای ایران عنوان شده است.
دونالد ترامپ پیشتر نیز بارها نسبت به کشتار معترضان، سرکوب خونین و اجرای احکام اعدام در جغرافیای ایران هشدار داده و تأکید کرده بود که در صورت تداوم این روند، آمریکا «آماده اقدام» خواهد بود. این هشدارها اکنون با تحرکات میدانی همراه شده است.
کاخ سفید همزمان با ورود یک ناو هواپیمابر و ناوگروه ضربت ایالات متحده به خاورمیانه اعلام کرده که «همه گزینهها روی میز است»؛ پیامی که در کنار اظهارات مقامهای بریتانیایی، از شکلگیری یک جبهه سیاسی و نظامی هماهنگ علیه حکومت تهران حکایت دارد.
در مجموع، مواضع اخیر لندن، واشینگتن و متحدان غربی نشان میدهد که پرونده هستهای حکومت تهران از مرحله فشار دیپلماتیک عبور کرده و وارد فاز تهدیدهای علنی و عملیاتی شده است؛ فازی که میتواند معادلات امنیتی منطقه و آینده جغرافیای ایران را بهطور جدی دگرگون کند.
