هزار چشمِ از دسترفته؛ نابیناسازی هدفمند معترضان درکشتار دیماه توسط حکومت تهران
براساس گزارشی در بی بی سی اظهارات رئیس بیمارستان تخصصی چشم فارابی، ابعاد تازهای از سرکوب سیستماتیک معترضان توسط حکومت تهران را آشکار میکند؛ سرکوبی که اینبار نه فقط به کشتار، بلکه به نابیناسازی گسترده شهروندان انجامیده است.
دکتر قاسم فخرایی، رئیس بیمارستان فارابی، اعلام کرده است که در پی اعتراضات دیماه، در مجموع حدود هزار نفر با پارگی یک یا هر دو چشم به این مرکز درمانی مراجعه کردهاند؛ مجروحانی که همگی نیازمند جراحی اورژانسی بودهاند و درمان بسیاری از آنان همچنان ادامه دارد. این آمار تنها شامل موارد پارگی چشم است و جراحات صورت، پلک و سایر آسیبهای ناشی از گلوله و ساچمه را دربر نمیگیرد؛ موضوعی که نشان میدهد شمار واقعی آسیبدیدگان بهمراتب بیشتر است.
به گفته مریم صباغی، سرپرستار بیمارستان فارابی، حجم مجروحان بهحدی بوده که تمام تختهای بیمارستان پر شده و معترضان آسیبدیده از ناحیه چشم، ناچار روی تختهای همراهان و برانکاردهای قرضگرفتهشده از دیگر بیمارستانها بستری شدهاند. او تأکید کرده است که بیشتر این مجروحان جوانان بودهاند؛ نسلی که هدف مستقیم گلولهها قرار گرفته است.
تکرار گسترده آسیبهای شدید چشمی، بار دیگر فرضیه «خطای فردی» یا «درگیری پراکنده» را بیاعتبار میکند. شلیک متمرکز به سر و چشم، پیشتر نیز در سرکوب اعتراضات سالهای گذشته ثبت شده و از دید ناظران حقوق بشری، نشانه بهکارگیری آگاهانه تاکتیک ایجاد معلولیت دائمی برای خاموشکردن اعتراضات است؛ تاکتیکی که هزینه انسانی آن، نابودی همیشگی زندگی صدها جوان است.
نابیناسازی معترضان، طبق موازین حقوق بینالملل، میتواند در زمره رفتارهای غیرانسانی و مصداق شکنجه قرار گیرد. ثبت رسمی این آمار از سوی یکی از مهمترین مراکز درمانی کشور، مستندی است که میتواند در پروندههای بینالمللی علیه عاملان و آمران سرکوب مورد استناد قرار گیرد؛ بهویژه در شرایطی که حکومت تهران همچنان هرگونه مسئولیت را انکار میکند.
آنچه در بیمارستان فارابی رخ داده، صرفاً یک بحران درمانی نیست؛ تصویر روشنی از سیاست سرکوبی است که بهجای پاسخ به مطالبات مردم، چشمهای معترضان را نشانه میگیرد—چشمهایی که قرار بود آینده را ببینند.
