زن، اعتراض، گلوله؛ روایت یک جنایت خاموش در بوشهر منطقه اهواز

قتل زهره فاضلی، زن ۳۸ ساله‌ای که در جریان اعتراضات جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در بوشهر منطقه اهواز با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای سرکوب‌گر حکومت تهران جان خود را از دست داد، بار دیگر ماهیت عریان خشونت سیستماتیک علیه ملت اهواز را آشکار می‌کند. زهره فاضلی نه در میدان جنگ، بلکه در خیابان و در کنار مردم معترض، هدف سلاحی قرار گرفت که تنها برای کشتن طراحی شده است.

بر اساس گزارش‌های میدانی، گلوله از ناحیه پهلو به بدن او اصابت کرده و با وجود انتقال فوری به بیمارستان توسط خواهرش که در اعتراضات همراه او بود، زهره همان شب جان باخت. این مرگ، تنها پایان زندگی یک زن جوان نبود؛ بلکه نمادی دیگر از سیاست سرکوب هدفمند حکومت تهران علیه زنان و غیرنظامیان ملت اهواز است.

فشار امنیتی حتی پس از مرگ

رفتار حکومت تهران به قتل زهره فاضلی محدود نماند. خانواده او چهار روز تمام برای تحویل گرفتن پیکر فرزندشان تحت فشار، سرگردانی و تحقیر قرار گرفتند؛ روشی آشنا که پیش‌تر نیز در موارد مشابه برای شکستن خانواده‌ها و ایجاد رعب اجتماعی به‌کار گرفته شده است. در نهایت، زهره فاضلی روز چهارشنبه ۲۴ دی، در فضایی امنیتی به خاک سپرده شد؛ بی‌آنکه امکان سوگواری آزادانه برای خانواده‌اش فراهم باشد.

آنچه قتل زهره فاضلی را در چارچوبی گسترده‌تر قرار می‌دهد، الگوی تکرارشونده‌ای است که سال‌هاست در سرزمین اهواز جریان دارد: کشتار وحشیانه، هدف‌گیری مستقیم زنان، و حذف سیستماتیک نام و روایت قربانیان از رسانه‌های رسمی. زنان اهوازی نه‌تنها قربانی گلوله‌های حکومت تهران می‌شوند، بلکه پس از مرگ نیز از حق دیده‌شدن و شنیده‌شدن محروم می‌مانند.

در حالی که رسانه‌های وابسته به حکومت تهران یا سکوت می‌کنند یا واقعیت را تحریف می‌سازند، نام زنانی چون زهره فاضلی عمداً به حاشیه رانده می‌شود تا جنایت، عادی و بی‌هزینه جلوه داده شود. این سکوت رسانه‌ای بخشی از همان ماشین سرکوبی است که گلوله را شلیک می‌کند.

قتل زهره فاضلی نشان می‌دهد که حکومت تهران، سرکوب ملت اهواز را به مرحله‌ای عریان‌تر و خشن‌تر رسانده است؛ جایی که زنان به‌طور مستقیم هدف قرار می‌گیرند و حتی مرگ آنان نیز با سرکوب، سانسور و حذف روایت همراه است. این جنایت، نه یک «حادثه»، بلکه بخشی از سیاستی آگاهانه برای درهم شکستن اراده ملت اهواز و خاموش‌کردن صدای اعتراض است؛ سیاستی که هر روز قربانیان بیشتری می‌گیرد و همچنان بدون پاسخ‌گویی ادامه دارد.