شلیک به مردم با شعار «لبیک یا خامنهای»؛ سند تازهای از تروریسم دولتی حکومت تهران
انتشار ویدیویی تازه از خیابانهای جغرافیای ایران، بار دیگر ماهیت واقعی ماشین سرکوب حکومت تهران را عریان کرده است؛ ویدیویی که نشان میدهد نیروهای مسلح وابسته به ساختار امنیتی–نظامی علی خامنهای، با سلاحهای جنگی و سازماندهی شبهنظامی، بهطور مستقیم شهروندان غیرمسلح را هدف گلوله قرار میدهند. این تصاویر، نه یک رخداد استثنایی، بلکه بازتاب الگوی ثابت تروریسم دولتی حکومت تهران در مواجهه با اعتراضات مردمی است.
بر اساس این ویدیو، مأموران سرکوب ــ برخی با لباس رسمی نظامی و برخی با لباس شخصی ــ سوار بر چندین وانت تویوتا در خیابانها گشتزنی کرده و مسلح به مسلسل و حتی تیربار سنگین، اقدام به تیراندازی مستقیم میکنند. استفاده از چنین سلاحهایی که کاربرد آنها در میدانهای جنگ تعریف شده، نشان میدهد که حکومت تهران، شهروندان خود را بهمثابه دشمن نظامی تلقی کرده و خیابانها را به صحنه عملیات جنگی تبدیل کرده است.
نقطه اوج این جنایت، شعارهایی است که همزمان با تیراندازی از سوی نیروهای سرکوب سر داده میشود؛ شعارهایی مانند «حیدر حیدر» و «لبیک یا خامنهای». این فریادها، بهروشنی نشان میدهد که خشونت اعمالشده نه یک اقدام خودسرانه یا واکنش امنیتی، بلکه عملیاتی ایدئولوژیک، سازمانیافته و مبتنی بر فرمانپذیری مستقیم از رهبر حکومت تهران است. در این چارچوب، شلیک به مردم بهعنوان «وظیفهای اعتقادی» و بخشی از وفاداری به ولیفقیه تعریف میشود.
از منظر حقوق بینالملل، تیراندازی سازمانیافته به غیرنظامیان، استفاده از سلاحهای جنگی در مناطق مسکونی و اعمال خشونت با انگیزه ایدئولوژیک، مصداق بارز جنایت علیه بشریت و تروریسم دولتی است. این اقدامات، نه تنها ناقض تمامی موازین حقوق بشر، بلکه بیانگر فروپاشی کامل هرگونه تمایز میان «حکمرانی» و «گروه مسلح ایدئولوژیک» در ساختار قدرت حکومت تهران است.
تجربه مردم اهواز، بلوچستان، کوردستان و دیگر مناطق تحت سرکوب نشان داده است که این الگو، سالهاست بهصورت سیستماتیک علیه ملتهای غیرفارس و معترضان سیاسی بهکار گرفته میشود. آنچه امروز در این ویدیو دیده میشود، ادامه همان سیاستی است که با کشتار، ارعاب و نظامیسازی فضاهای شهری، تلاش دارد هرگونه مطالبه حق، هویت و آزادی را با گلوله پاسخ دهد.
این ویدیو میتواند بهعنوان سند جنایی معتبر در پروندههای بینالمللی علیه علی خامنهای و ساختار فرماندهی حکومت تهران مورد استفاده قرار گیرد؛ سندی که نشان میدهد سرکوب در جغرافیای ایران، نه واکنشی مقطعی، بلکه راهبردی برنامهریزیشده برای حفظ قدرت از طریق ترور مردم است. ادامه این روند، مسئولیت جامعه جهانی را برای اقدام عملی و نه صرفاً محکومیت لفظی بیش از پیش برجسته میکند.
